Bij Boekel is natuur: te kust en te keur.

De weersverwachting was positief en we kregen het daadwerkelijk op onze hand. Bovendien hadden we op zondag 19 oktober een ruime startlocatie tot onze beschikking. De eerste tocht van onze 42e winterserie stond op het programma. Het duurde even voordat het storm liep, maar toen om 08.00 uur de eerste routebeschrijving werd uitgedeeld volgden de 80 deelnemers op de langste afstand en nog eens 115 personen op de 30 kilometer elkaar snel op richting de beloofde natuurlandgoederen. Ter afwisseling had onze parkoersbouwer al in het prille begin van de tocht een doorkruip laantje en kapelletje in de aanbieding gestopt. Boekel, een plaatsje waar we niet iedere dag langs komen, doet al gauw iedereen verbazen vanwege zijn uitgestrektheid. Het is ook niet niks om bijna 850 wandelaars erop uit te sturen en het iedereen naar de zin te maken.
Vanzelfsprekend raken de wandelaars die voor 40 of 30 km kiezen, na enige tijd het spoor bijster, niet omdat de routebeschrijving niet zou kloppen, maar omdat ze onophoudelijk worden geconfronteerd met plekjes waar ze nooit eerder waren. De eerste verzorging wacht al na amper 6,5 km. Gesmeerde boterhammen, koffie, thee, chocola te veel om allemaal in te nemen, maar met zoveel deelnemers raak je er op de duur toch doorheen. Alweer een kapel, een plekje voor bezinning vlak bij Handel, een plaats waar ons Lieve Vrouwke graag al haar trouwe wandelaars tot steun wil zijn. Niet ver daar vandaan, een unieke plek.
Peelrust: een hof waar dierenvrienden hun trouwe viervoeter of ander trouw beest aan de aarde hebben toevertrouwd. We lopen er even binnen, nieuwsgierigheid, misschien, maar toch ook weer onder de indruk. We volgende rust is bij een kampeerboerderij. Gezellig buiten zitten in het zonnetje bij een lekker kopje koffie. We hebben het verdiend, ook al dacht onze parkoersbouwer er anders over. Die schreef voor de volgende 12,5 zonder blikken of blozen, de regels zonder onderbreking aan elkaar. Wat kun je anders doen, met een dergelijk parkoers voor de boeg: sprakeloos. Wit Cleef, de Sijp en dan de Stippelberg. Prachtige stukken natuur. Afwisselend, veel bos, maar dan toch ook weer even vergezichten over het veld. De stippels, ontgaan ons niet. Af en toe moeten we zelfs klimmen. Buitenlanders, ze kallen met elkaar, gnuiven en denken aan hun eigen heuveltjes, maar op den duur hoor je ze dan ook niet meer. Opvallend zijn nog een paar waterpartijen op een plek waar je dat niet direct verwacht.


Dan eindelijk toch weer de bewoonde wereld, al duurt het wel voordat we tot het besef komen waar dat zou kunnen zijn. We rusten in een dorpshuis, waar Jan Legius onze trouwe gastheer is. Als we dan het dorp weer uitlopen zien we dat het De Rips heet. Niets belemmert daarna onze wandeling. Hier of daar een eenzame boerderij, een soort industrieterrein uit vervlogen tijden en verder landerijen in afwisseling met wat bospartijen. We treffen het om voor deze afstand te hebben gekozen en dat we vanaf de start als gelegenheidsgroepje bij elkaar liepen. Met zijn allen kunnen we de wereld aan, maar toch zijn we blij in het openveld weer enige troost te vinden in een heerlijke bouillon en natuurlijk het praatje dat je daar kunt maken.
Als je na zeven maanden er weer voor gaat, dan begin je zo rond de 35 km toch wel het een en ander te voelen; het beste is dan: mond houden en gewoon doorlopen. Dan weer een andere wereld. Padua, we wandelen er gewoon over straten en pleinen, verbazen ons en vinden het toch ook weer heel gewoon. Bijzonder! De laatste rustpost is als altijd, die met soep. De crew is al een beetje aan het afbouwen, maar Sjaan, onze gastvrouw, heeft nog voldoende krachtvoer onder het deksel om ons voor de laatste 4 km op de been te kunnen houden. Als altijd bedankt voor jullie trouwe diensten onderweg, even dat rustpunt met een persoonlijke aandacht. Geweldig. Het laatste stukje, ik denk dat het met opzet was bewaard voor alle wandelaars die de weg naar Boekel vonden. Een prachtige wandeldag met een parkoers en verzorging om trots op te zijn.
© AvA