.
Grenzeloze Tocht zwaar vanwege sneeuwresten

Op 28 december omstreeks half acht ligt Camping de Zwarte Bergen er nog verlaten bij. De slagboom is omhoog en we kunnen zo het terrein oprijden. Wel langzaam natuurlijk want het is er behoorlijk glad door de sneeuwresten. Binnen is het lekker warm en de eerste wandelaars zitten al aan een kopje koffie. De inschrijving is begonnen: vandaag met een afgerond eenheidsprijsje van een euro voor alle afstanden. De bus brengt je vanaf 09.00 uur voor eenzelfde bedrag naar het patronaat in Heide-heuvel. Dan kun je vanaf daar te voet terug naar Nederland.
Er was nog even spraakverwarring tussen de krantenberichten en onze website. De een had het over de Sahara op de heenweg en de ander beweerde dat op de terugweg dit brokje natuurschoon zou worden aangedaan. Voor velen waarschijnlijk een reden om vandaag iets verder te wandelen dan de bedoeling was. Het is nog donker als ik opstap ga. Gelukkig heb ik mijn ‘Ardennenstok’ meegenomen, want op de been blijven is vandaag een van mijn doelstellingen. En vlug zijn, is in ieder geval geen roeping die ik me heb opgelegd.  De donkere straatjes op de camping zijn spekglad, maar eenmaal buiten valt het wel mee. Jet haalt mij in en samen wandelen we richting de Kerststal, die trouw elk jaar wordt opgebouwd door de bewoners van Boscheind, even buiten de bebouwde kom van Luyksgestel.
Vlug even kijken of alles en iedereen present is en dan gaan we weer door. Weldra wandelen we weer door beschutte boslaantjes en het gaat allemaal nog vrij gemakkelijk. Van sneeuwresten is hier onder de bomen geen sprake meer. Diverse keren worden we ingehaald door bekenden en een praatje over en weer maakt duidelijk dat we elkaar kennen. Het zal zo ergens in de buurt van het ‘jeneverstruikje’ geweest zijn, dat de paraplu ook langzamerhand mee mag gaan doen. Dat is wel een tegenvaller. Velen laten zich meestal door een donkere lucht afschrikken voor een wandeling en zeker als er regen uit valt. Hopelijk houdt het niet te lang aan. In de Putten komt mijn stok weer goed van pas, want hier is de sneeuw veranderd in blubber. Aan de overzijde van het kanaal kiezen we voor een heuvelachtig stukje bosgebied rakelings langs de Sahara. Bij een paardenmanege, die nu helemaal blank staat, is voor ons wandelaars ook nog een beetje ongemak ingebouwd in de vorm van bevroren glijbaantje. Dan is het nog slechts een paar villa’s kijken en wij zijn bij de eerste rustpost: De Incobe Tribune van het voetbalstadion.  Lommel trok zich 7 jaar geleden vanwege financiële problemen terug uit de Belgische Eerste Klasse. De club ging in fusie met KVV Overpelt Fabriek en speelde in de tweede klasse verder onder de naam KVSK United Overpelt-Lommel. De club werd oorspronkelijk in 1932 opgericht. De stad Lommel heeft nu de schuldenlast van de club op zich genomen en bovendien verzekerd van een subsidie van € 50.000,00 per jaar. Voorwaarde is dat de club uitkomt onder de naam KVSK Lommel. Ook het stadswapen komt op de shirts. Bekende namen uit het glorierijke verleden van Lommel zijn: Timmy Simmons en Twan Scheepers en de huidige trainer van Sittard Harm van Velthoven, die daar zowel speler als trainer was.
Jet is op dit uur nog niet toe aan koffie en daarom besluit ik ook om zonder tussenstop naar Lommel-Heide te wandelen. Via een paar riante dreven keren we terug naar de kanaalbrug om vervolgen de route door de houtwallen langs het kanaal te vervolgen. Uiteindelijk komt er nog een splitsing waardoor de totale route op bijna 16 km komt, maar er is nog een ontsnapping mogelijk en daar maak ik handig gebruik van. Net voor het patronaat ontmoet ik mijn zwager en schoonzus, die sinds een paar maanden de kick van het wandelen hebben ontdekt.

Met baard en hoed verloochent deze landheer van de Zwartakkers zijn afkomst niet. Zij zijn met de bus vanaf de camping naar hier gekomen en keren nu te voet terug. Mooiere ontspanning is er niet ! Koffie met gebak is mijn keuze en na een klein half uurtje begin ik aan de terugweg. Het is nu half twaalf en met 15,5 km voor de boeg moet dat te doen zijn. Het worden echter nog zware kilometers. Vanaf Heide-Heuvel gaat de route nu richting de brug, die Luyksgestel met Lommel verbindt. Op deze eerste paar kilometer lopen we over kronkelpaadje door het kreupelhout. Dat levert dan ook geen enkel probleem op. Ter hoogte van Den Engel veranderen de omstandigheden echter drastisch. Omdat het daar ter plaatse een toeristische ontmoetingsplek is, is de vlakte omgetoverd in een ijspiste.
En als je dan, verleidt door een stukje begaanbare grond toch in het midden van die piste terecht komt, is er geen simpele oplossing meer. Op hoop van zegen en met stramme spieren ga je de uitdaging aan. Met dank aan de mensen, die met gevaar voor eigen leven op zo’n moment toch een handje willen toesteken. Het pad gaat daarna al kronkelend verder over de heuvelachtige kanaaldijk. Via een fikse afdaling gaan we onder de voetbrug door om dan een eind verder in de Sahara te belanden. In de vorige eeuw was deze Sahara een troosteloze vlakte waar alleen fabrieksafval werd gedumpt. Zandputten met daartussen nog een betonvloer van een voormalig fabrieksterrein maakte van het geheel een onaantrekkelijke plek, die af werd gedaan onder de naam: ‘Op ‘t Stort’. De stad Lommel heeft het gebied grondig aangepakt en weten om te toveren tot een van de mooiste plekjes in het Belgische grensgebied.
We wandelen daar over zandpaden, heuvel op en heuvel af. Ondertussen genietend van de omgeving met waterpartijen en lage boomgroei. Inderdaad, het zou een oase in de Sahara kunnen zijn. Daarna nog enkele bospaden en we krijgen Lommel weer in beeld. We naderen het al eerder genoemde voetbalstadion nu van de andere zijde. Ik besluit om nu wel even naar binnen te gaan. Het is een gezellige ambiance. Voor een consumptie moet je eerst een bonnetje kopen en dat inwisselen bij een van de vrijwilligers: een mix van OLAT en Milieu mensen. Er is nog een plekje vrij aan een Rooistafeltje en daar is het gezellig zitten. Allemaal deelgenoten aan OLAT-clubreizen, hoe kan het anders ! Na deze rust wandelen we langs alle mogelijke accommodaties voor sport en anderzijds waaraan Lommel zo rijk bedeeld is. En we zijn ook wel een beetje jaloers.
De voetgangersbrug blijft imponeren en over de Bleekerheide, met een bleek zonnetje laag boven de horizon keren we weer naar onze eigen gebieden. Het laatste deel van de route gaat hoofdzakelijk over bospaden, die hier en daar nog knap pijn doen, vanwege de gladde sneeuwresten. Eindelijk komt de camping in zicht en kunnen we terugzien op een prachtige wandeling, die we samen met onze vrienden van Milieu 2000 alweer voor de 18e keer op het wandelmenu hadden staan. Vanaf de Nederlandse  startlocatie de Zwarte Bergen begonnen 750 mensen aan deze wandeltocht.
Tot een volgende gelegenheid.
© -AvA-