Grenzeloze Tocht 2008 in winterse sfeer

Het is koud op de vroege morgen van 29 december. Dat heeft ook de auto gemerkt want hij geeft geen kick als Dini om halfzeven het contact probeert te activeren. Dan maar vlug iemand uit zijn bed bellen en zodoende zijn we toch nog om half acht ter plaatse: De Cambiance in Luyksgestel. Daar loopt het nog niet storm ondanks de mooie weersvooruitzichten voor deze wandeltocht die alweer voor de 17e keer wordt georganiseerd door Milieu 2000 uit Lommel en OLAT uit Rooi. De krant heeft zijn best gedaan, want we werden twee keer vernoemd, dan maar onszelf een beetje de schuld geven: het stond namelijk niet in het LWP.
Sjef is present en na een kopje koffie en wat informatie uitwisseling gaan we bij het laatste glimpje duisternis naar buiten. Vergeet ik ook nog bijna de helft van mijn controlekaart bij Henk af te geven. Op de camping is verder nog geen leven te bespeuren en we zijn al vlug buiten dat territorium, maar het blijft voorlopig volop bosgebied. De grond is bevroren en dat is voor mij altijd een beetje extra opletten waar de schoenen het beste houvast krijgen. Nee, ik ben geen nordic walker ook al sleep ik zo’n stok mee, die is meer bedoeld om af en toe de kwaaltjes te verlichten. We komen buiten het bosgebied en zien de rood gloeiende bol net boven de horizon uitkomen; prachtig gezicht zo boven de wit gevroren omgeving.
Niet lang daarna bereiken we de oorsprong van deze tocht: de grens die er niet meer is. Nog wel zo’n grenspaal die het verschil uitmaakt in welke tariefgroep je maandelijkse inkomen wordt beknot. Wij gaan even de goede kant op. Trouwens die imposante brug hebben de Belgen ook niet zelf betaald. Nee, die komt via een omwegje gedeeltelijk uit onze portemonnee: de vrijgevige Europese Unie. Maar niet te min, hij ligt er en dat is mooi meegenomen om aan de overkant van het kanaal te komen. Dit jaar trekken we vanuit Nederland door de Sahara naar Lommel. Dus direct over de brug rechtsaf en even later rechtdoor de oase in. We beginnen met een stevig klimmetje waarbij m’n stok goed van pas komt. Amper bekomen van de eerste indrukken, is het alweer tijd om het fototoestel voor de dag te halen. Die boot is het meest gefotografeerde object tijdens onze gezamenlijke wandelingen. Hele slierten wandelaars lopen ons nu voorbij. De kraag omhoog en het ideaal voor ogen: zo snel mogelijk ergens anders naartoe. Sjef heeft ook van die neigingen en dan vraagt’ie: gaat’et! Zo vertelt hij in de loop van de dag dat hij voor het eerst deze omgeving echt beleeft. Die waterpartijen met dat laagje ijs erop zijn fantastisch. Ergens een ijsvrije plek waar de eenden en de ganzen zich luid kwekkend vermaken. Jammer dat er uiteindelijk toch een einde komt aan dit aardse paradijs. Niet dat de omgeving daarna gaat vervelen, zeker niet. Stilaan komen we in het Lommelse. Eerst omzeilen we een keur aan sportaccommodaties, dan nog een trapveldje en even later dat stadion dat ze ons van alle kanten laten bewonderen. Uiteindelijk mogen we ook naar binnen en is de keuze van het drankje afhankelijk van de kleur van het bonnetje dat je hebt gekocht, in ons geval dus de koffiekleur. Dan weer op stap voor het traject naar Heide-Heuvel, een klein uurtje hier vandaan. We moeten wel eerst via een uitgelezen buurtje terug naar het kanaal en zien tot onze verbazing dat de Lossing ook niet meer ten volle gedijt. We trekken verder langs het kanaal alsof er gezicht is naar het moeilijkste heuveltje om te beklimmen: hetzij zo. Daarna kronkelen we door het struikgewas over ongewisse paadjes richting het patronaat. Het domein van Milieu waar het steeds goed toeven is. Ook hier hebben de versnaperingen een eigen kleur. Soep, koffie en kerstgebak zijn gelijkwaardig. Minder bekenden dan in het stadion, maar Boetje is er wel. Hij beheerst het stoklopen al even al even makkelijk als een rondje Roubaix of een baantje snelwandelen. De buspendeldienst maakt goede zaken, maar voor ons liggen nog ruim 15 km wandelplezier in het verschiet.

Daarvoor moeten eerst het kanaal weer over om dan geleidelijk terecht te komen in een mooi natuurgebied dat zich niks aantrekt van de faam van de plassen aan de overzijde. Dit gebied pronkt op zichzelf en het is er heerlijk wandelen. Tot ook hier ons noopt afscheid te nemen. Nog even is er dan dat heerlijke asfalt, maar slechts heel even mogen wij daarvan ‘genieten’ en dan zwenken we af richting struikgewas met alle venijn van dien. Het gaat nu op en neer en je blijft je afvragen wie er op het idee gekomen is om hier dit paadje te ontdekken terwijl er amper 25 meter van je vandaan dat mooie fietspad loopt. Toch willen ook op dit paadje de meeste wandelaars zo snel mogelijk weer ergens anders zijn. Blijf genieten, is vandaag mijn lijfspreuk.
Onder dat motto bereiken we na enige kilometers ook weer het stadion waar Milieu en OLAT gezamenlijk voor gastheer spelen. Een tafeltje is vlug gevonden en ook de ontmoeting met anderen laat daarna niet lang op zich wachten. Mirjam is te voet tot hier geraakt en wil graag met ons de terugweg aangaan. Frits vindt er op zijn zoveelste doorkomst zijn vrouw terug en Regina sr mag even op verhaal komen. Ja, hier zijn vandaag ook een aantal OLAT-vrijwilligers in de weer om het ons aan niet te laten ontbreken. Omdat het zo sfeervol is, blijven we iets langer plakken dan we ons hadden voorgenomen en dat alleen om de pret niet te drukken: we houden het vandaag gewoon bij koffie. Dan is het tijd om op te stappen, het gaat nu rap richting de onzichtbare streep, maar eerst nog zo’n wijkje waar alleen huizen staan zonder dat er leven omheen schijnt te bestaan. Daarna laten we het kanaal voorgoed achter ons en kiezen voor ruime bospaden geleid door oranje pijlen van Belgische makelij. Geregeld worden we ingehaald door groepjes die vanuit België nog even Holland doen om straks met de laatste bus terug te keen. Nu we Mirjam in ons midden hebben, is de praat ook meer inhoudelijk en verloopt de tijd met rasse schreden. Totdat wij dan tot onze grote schrik bemerken dat onze vriendin, waarvoor we toch op z’n minst zorg dragen in het niets is verdwenen. Navraag bij groepjes die ons achterop komen, geven ons toch enige hoop dat het later wel weer goed zal komen, maar Sjef blijft omkijken en hopen nog een laatste glimp van Mirjam op te vangen. Dan opeens weer wijde blik op de omgeving. In de verte rechts ligt Luyksgestel en links voorons het bosgebied rondom de Zwartebergen. Nog even een bezoek aan de kerststal, dat geeft het gevoel bijna thuis te zijn. Er dienen zich alweer heuveltjes aan en een variatie aan bospaden leidt ons naar thuishaven de Zwarte Bergen. Er heerst nog een gezellige drukte, een sfeer waarin wij ons graag laten meegaan. Aan Nederlandse zijde haalden 762 personen een startbewijs en Belgische kant waren er ongeveer 1100 deelnemers.
© AVA