Een zeer persoonlijke terugblik op het NK 50 km snelwandelen
Marcelino kreeg zijn gouden plak niet cadeau
Het is achter de rug, 4 oktober heeft plaats gemaakt voor 5 oktober. Hier thuis, zittend om 2 uur in de morgen, spoken de voorbije dagen – met op de achtergrond de afgelopen weken en maanden – door mijn hoofd. Enya draait op de achtergrond en geeft samen met de wierook die ik zo-even heb aangestoken bij Quan Yin (Chinese Maria) de zo broodnodige rust. Waterlanders dreigen achter de oogleden, maar is daar wel plaats en tijd voor? De tijd dringt alweer en nieuwe evenementen die mijn volle aandacht vergen, staan voor de deur. Met Thies komende zaterdag Berg en Dal voorlopen, maar vooral ook mijn eigen trainingsweekend staat op de agenda; nog vier weken te gaan. Verder hoop ik 30 oktober nog naar New York te vertrekken om daar een cursus tot gelicenseerde snelwandeltrainer te gaan volgen. De eerste die Nederland in jaren rijk zou zijn.
Geen moment van bezinnning
Moe zijn lichaam, maar vooral de geest, van de inspanningen van de afgelopen tijd. Of moet ik zeggen: van het afgelopen jaar? Veel is gebeurd en eigenlijk is er geen moment van bezinning mogelijk geweest. Sinds Carry het afgelopen jaar is geopereerd is dit huishouden constant onder spanning geweest. Vanavond hebben wij dat bij een zeer goed Italiaans restaurant afgesloten met een etentje. Ook luidde dat voor mij een periode in van twee weken niet streng diëten en vasten. Veel moet men doen om doelen te bereiken, maar misschien soms zelfs nog meer laten. Het meeste dat dit jaar werd aangegaan eindigde in succes, maar kende ook zeker zijn tegenslagen. De grootste domper werd Newmarket. Hoog waren de verwachtingen en nog hoger misschien wel de doelen. Na een voortreffelijk voorseizoen, waar alle gestelde doelen werden bereikt, moest het hier op Britse bodem dan toch echt eens gebeuren. Het doel was niet enkel winnen, maar een supertijd neerzetten.Eens te meer bleek maar weer eens dat alles moet kloppen om tot uitzonderlijke resultaten te komen. Een combinatie van factoren liet mij al vroegtijdig stranden. Twijfel krijgt vat op de kleinste uithoeken van de geest en de neerwaartse spiraal is ingezet. Eenmaal deze weg bewandelend, kan ik uit ervaring vertellen dat het met de dag moeilijker wordt om jezelf keer op keer op te peppen en te motiveren om training na training af te wikkelen en je lijf aan een uiterst streng dieet te onderwerpen.Maar ik weet: het roer moet om. Wil deze jongen de komende tijd nog beter worden, dan moeten zowel geest en lichaam verder afgehard worden. Dus, na ruggenspraak met een aantal mensen, begin ik vijf weken voor de NK 20 in Woerden met een ontgiftingsprogramma, gevolgd door een sapvastenkuur van tien dagen. Naar mijn mening kan het beter. Dus wordt besloten om volledig te gaan vasten. Houdt concreet in: niet meer eten en alleen nog drinken.
Vol vertrouwen
Het trainingsprogramma blijft hetzelfde en de ultieme uitdaging volgt na 21 dagen in Melderslo, waar ik de Kennedymars afleg in 8:45 uur zonder te eten en verdere verzorging. Dit geeft de burger weer moed. Vol vertrouwen kijk ik dan ook uit naar Woerden, in de hoop mij daar te plaatsen voor het landenteam. En volgend jaar samen met de grote jongens in Londen voor Nederland uit te mogen komen.Ik weet dat ik een outsider ben en dat de voor mij te kloppen man Richard Leijenaar is. Om mijn doel te bereiken zal ik mijzelf in alles moeten overtreffen. Het doel is om meer dan 6 minuten van mijn persoonlijk record af te lopen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, vooral omdat je dan praat over 3 minuten per 10 km sneller dan ik ooit van tevoren heb gelopen. Uiteindelijk doe ik wat mij voor ogen stond. En beter! Ik haal 7,5 minuut van mijn PR af en een derde plaats op de NK 20 is een feit. De plaatsing is gegarandeerd, maar de prijs is hoog.Het lichaam is totaal leeg en over vijf weken staat de NK 50 al weer voor de deur. Tijd om te herstellen is er dus niet. In de tussenliggende weken staan bovendien Amsterdam-Tilburg, een 2-uurs wedstrijd in Dordrecht, de Kennedymars Waalwijk en
Nijmegen-Rotterdam gepland. In het weekend dat de zogenaamde rust ingeroosterd is (en eigenlijk de Kennedeymars van Leerdam zou worden gelopen), staan twee dagen jureren op mijn programma alsmede een dag 40 km-training. Aan bezigheden geen gebrek, naast alle reguliere trainingen en het werk dat ook gewoon doorgaat, naast het lesgeven op de vereniging.
Vervelend nieuws
Maar het lot beslist anders. Carry krijgt uitermate vervelend nieuws, wat ons leven totaal op z’n kop zet. Na een jaar van vechten met ziekte en er weer bovenop komen, vindt haar werkgever het toch noodzakelijk haar te ontslaan. Alle plannen kunnen dus de prullenbak in, maar we besluiten in ieder geval zoveel mogelijk de geplande koers tot de NK 50 door te trekken en daarna nieuwe wegen te onderzoeken. Toch blijkt al gauw dat de geestelijke uitwerking zwaar is en het lastiger maakt dan gedacht. Amsterdam-Tilburg verloopt zeer moeizaam en eens te meer blijkt dat wandelen en snelwandelen zeer ver van elkaar verwijderd zijn als sport. Met blaren en extreem vermoeide benen kom ik dan ook thuis. Weer krijgt mijn geest een klein tikje.De 2 uur in Dordrecht de week erna lopen niet slecht, maar zeker ook niet super. Nog moeilijker wordt het ‘s avonds in Waalwijk, waar de 80 van de Langstraat op het programma staat. Hoor ik de mensen niet al denken: “Waar klaag je over als je 8:21 loopt over 50 km.” Tja… wat zeg je dan? Hoe leg je uit dat het anders behoort te lopen, met een ander gevoel. En dat uiteindelijk dat soort tijden voor jou tot de normale trainingstempo’s behoren. Dus weer een kleine domper. Nijmegen-Rotterdam gaat een stuk beter en ook de daarin ingebouwde training loopt vrij voorspoedig. Wel zitten de benen vol met afvalstoffen. De doordeweekse trainingen worden minder intens en langdurig in de laatste fase voor Tilburg.
De generale repetitie staat voor de deur. Lang verhaal zeer kort: Carry zegt mij na 20 km de kortste weg naar huis te zoeken, want het loopt voor geen meter.
Flinke deuk
Oké, dat klinkt positief, zo kort voor de wedstrijd. Voor de zoveelste maal loopt mijn harnas een flinke deuk op en wordt het nogal benauwd in dat krappe pak.De laatste week komt van trainen niets meer, alleen op woensdag 45 minuten spinning. Wel ga ik, zoals altijd, vier dagen per week naar de sauna en fiets 2 tot 4 keer per week 22 km heen en 22 km terug naar de vereniging. Drie dagen voor de wedstrijd is het einde vaste voeding en wordt overgegaan op vloeibaar om de stoelgang een halt toe te roepen. Twee dagen ervoor dient zich een verkoudheid aan; hoofdpijn en verhoging worden mijn deel. Weer naar de sauna en in het Turkse bad om een en ander het hoofd te bieden. Zelfs de morgen voor de start belooft niet veel goeds. Om nog maar te zwijgen over datgene wat de weerprofeten voorspellen.Storm, regen en veel wind. Voor de zekerheid gaat dus zeer veel kleding mee. Uiteindelijk wordt het, op de wind na, toch een schitterende dag, met redelijk wat zon.
Doel: winnen!
Om 6 uur is de wekker afgegaan, zodat wij om 7:30 uur in de auto zitten richting Tilburg en zijn wielerbaan, alwaar ik voor de vierde keer zal deelnemen aan het NK snelwandelen over een afstand van 50 km. Doel: winnen!! Om 9:20 uur komen wij aan. Eerst aanmelden en iedereen gedag zeggen voor wij ons plaatsje zoeken langs de baan. Voor het eerst hebben wij alleen een kleine puptent bij ons, om het Carry en mij niet te moeilijk te maken met het opzetten, maar vooral ook het afbreken na de wedstrijd. Precies op het punt waar de 50 km zal starten, aan het einde van de reguliere verzorging van Hart van Brabant, installeren wij ons aan de rechterkant van het parkoers. Deze plaats geeft Carry het overzicht over vrijwel het gehele parkoers zonder dat zij zich hoeft te verplaatsen.Door al het gepraat en geregel blijft er veel te weinig tijd over om goed warm te lopen en zal dit voor het grootste gedeelte tijdens de wedstrijd moeten gebeuren.
Gelukkig heb ik 50 km om dit in praktijk te brengen. Wij starten om 11:00 uur met dertien mannen, waaronder Fransen, Cyprioten en Engelsen. Over de Fransman Jean-Franck van Oosthuyse heb ik al gehoord dat deze een PR heeft van 4:45:00 uur. Een vette kluif voor mij dus. Mijn eigen PR staat op dat moment nog op 4:53:55, maar liefst 8 hele minuten langzamer, bijna 9. Om 11:00 uur zijn we weg en al gauw loop ik, tegen mijn eigen voornemens in, op kop. Wčg het tactische besluit om anderen eens het vuile werk op te laten knappen. Jammer koksgenoeg kan of wil de rest van het veld mijn tempo niet volgen. De Fransman en Pedro Huntjens blijven wel op korte afstand volgen, maar na drie ronden maakt de Fransman zich van Pedro los en trekt zijn eigen plan. Pedro kan niet mee en laat die strijd aan zich voorbij gaan. De oude vos speelt op safe en gaat voor zilver.
Felle coaching
Toch duurt het tot km 25 voordat ik Pedro voor het eerst op een rondje kan zetten. Aangezien een ronde 1569 meter is, zijn dit ruim 9 minuten voorsprong. Krampen in de voet nopen mij om tijdelijk rustiger te lopen. De Fransman ziet dit en schiet mij voorbij. Kortstondig kan ik mee en zelfs de aanval pareren, maar uiteindelijk moet ik in hem mijn meerdere erkennen. Mijn aandacht gaat weer uit naar het Nederlandse kampioenschap en ik besluit de achtervolging niet meer in te zetten. Met nog 15 km te gaan is deze hoop toch al vervlogen, want voor de tweede keer krijgen krampen in mijn rechtervoet de overhand waardoor mijn loopstijl moeizamer wordt. Elke ronde verlies ik bijna 55 seconden op voorgaande rondetijden. Uitlopen is dus het credo. Uiteindelijk lukt dat ook aardig, mede door goede en felle coaching van Harold van Beek, onze Olympiaganger van voorbije dagen. Laat ik zeggen: als deze man je opjaagt en vertelt dóór te lopen, dan doe je dat met doodsverachting. Steeds als je denkt: ‘Ik ben gebroken’, weet hij je te bewegen om nog dieper te gaan. Uiteindelijk stopt voor mij de chronometer op 4:38:18 – en neem van mij aan: mijn ongeloof was groot toen ik de cijfers zag! Tweede in het algemeen klassement, maar mijn eerste gouden medaille op het NK 50 km. Met een tijd die gezien mag worden en die in vier jaar is teruggebracht van 5:35:00 naar 4:38:18. En ik ben ervan overtuigd dat het sneller kan. Vier deelnames, drie medailles: geen slechte oogst voor een gast van bijna 42. Nu gaat deze jongen slapen, de cd is afgelopen, de thee en wierook zijn op.
Morgen moet er weer gewerkt worden, zodat ik de volgende wedstrijden kan betalen, maar vooral nieuwe schoenen voor het komende seizoen. Groetjes, en dank aan alle goede zielen die Carry en mij de afgelopen tijd een warm hart hebben toegedragen.
© Marcelino Sobczak
.
Marcelino kreeg zijn gouden plak niet cadeau
Het is achter de rug, 4 oktober heeft plaats gemaakt voor 5 oktober. Hier thuis, zittend om 2 uur in de morgen, spoken de voorbije dagen – met op de achtergrond de afgelopen weken en maanden – door mijn hoofd. Enya draait op de achtergrond en geeft samen met de wierook die ik zo-even heb aangestoken bij Quan Yin (Chinese Maria) de zo broodnodige rust. Waterlanders dreigen achter de oogleden, maar is daar wel plaats en tijd voor? De tijd dringt alweer en nieuwe evenementen die mijn volle aandacht vergen, staan voor de deur. Met Thies komende zaterdag Berg en Dal voorlopen, maar vooral ook mijn eigen trainingsweekend staat op de agenda; nog vier weken te gaan. Verder hoop ik 30 oktober nog naar New York te vertrekken om daar een cursus tot gelicenseerde snelwandeltrainer te gaan volgen. De eerste die Nederland in jaren rijk zou zijn.
Geen moment van bezinnning
Moe zijn lichaam, maar vooral de geest, van de inspanningen van de afgelopen tijd. Of moet ik zeggen: van het afgelopen jaar? Veel is gebeurd en eigenlijk is er geen moment van bezinning mogelijk geweest. Sinds Carry het afgelopen jaar is geopereerd is dit huishouden constant onder spanning geweest. Vanavond hebben wij dat bij een zeer goed Italiaans restaurant afgesloten met een etentje. Ook luidde dat voor mij een periode in van twee weken niet streng diëten en vasten. Veel moet men doen om doelen te bereiken, maar misschien soms zelfs nog meer laten. Het meeste dat dit jaar werd aangegaan eindigde in succes, maar kende ook zeker zijn tegenslagen. De grootste domper werd Newmarket. Hoog waren de verwachtingen en nog hoger misschien wel de doelen. Na een voortreffelijk voorseizoen, waar alle gestelde doelen werden bereikt, moest het hier op Britse bodem dan toch echt eens gebeuren. Het doel was niet enkel winnen, maar een supertijd neerzetten.Eens te meer bleek maar weer eens dat alles moet kloppen om tot uitzonderlijke resultaten te komen. Een combinatie van factoren liet mij al vroegtijdig stranden. Twijfel krijgt vat op de kleinste uithoeken van de geest en de neerwaartse spiraal is ingezet. Eenmaal deze weg bewandelend, kan ik uit ervaring vertellen dat het met de dag moeilijker wordt om jezelf keer op keer op te peppen en te motiveren om training na training af te wikkelen en je lijf aan een uiterst streng dieet te onderwerpen.Maar ik weet: het roer moet om. Wil deze jongen de komende tijd nog beter worden, dan moeten zowel geest en lichaam verder afgehard worden. Dus, na ruggenspraak met een aantal mensen, begin ik vijf weken voor de NK 20 in Woerden met een ontgiftingsprogramma, gevolgd door een sapvastenkuur van tien dagen. Naar mijn mening kan het beter. Dus wordt besloten om volledig te gaan vasten. Houdt concreet in: niet meer eten en alleen nog drinken.
Vol vertrouwen
Het trainingsprogramma blijft hetzelfde en de ultieme uitdaging volgt na 21 dagen in Melderslo, waar ik de Kennedymars afleg in 8:45 uur zonder te eten en verdere verzorging. Dit geeft de burger weer moed. Vol vertrouwen kijk ik dan ook uit naar Woerden, in de hoop mij daar te plaatsen voor het landenteam. En volgend jaar samen met de grote jongens in Londen voor Nederland uit te mogen komen.Ik weet dat ik een outsider ben en dat de voor mij te kloppen man Richard Leijenaar is. Om mijn doel te bereiken zal ik mijzelf in alles moeten overtreffen. Het doel is om meer dan 6 minuten van mijn persoonlijk record af te lopen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, vooral omdat je dan praat over 3 minuten per 10 km sneller dan ik ooit van tevoren heb gelopen. Uiteindelijk doe ik wat mij voor ogen stond. En beter! Ik haal 7,5 minuut van mijn PR af en een derde plaats op de NK 20 is een feit. De plaatsing is gegarandeerd, maar de prijs is hoog.Het lichaam is totaal leeg en over vijf weken staat de NK 50 al weer voor de deur. Tijd om te herstellen is er dus niet. In de tussenliggende weken staan bovendien Amsterdam-Tilburg, een 2-uurs wedstrijd in Dordrecht, de Kennedymars Waalwijk en
Nijmegen-Rotterdam gepland. In het weekend dat de zogenaamde rust ingeroosterd is (en eigenlijk de Kennedeymars van Leerdam zou worden gelopen), staan twee dagen jureren op mijn programma alsmede een dag 40 km-training. Aan bezigheden geen gebrek, naast alle reguliere trainingen en het werk dat ook gewoon doorgaat, naast het lesgeven op de vereniging.
Vervelend nieuws
Maar het lot beslist anders. Carry krijgt uitermate vervelend nieuws, wat ons leven totaal op z’n kop zet. Na een jaar van vechten met ziekte en er weer bovenop komen, vindt haar werkgever het toch noodzakelijk haar te ontslaan. Alle plannen kunnen dus de prullenbak in, maar we besluiten in ieder geval zoveel mogelijk de geplande koers tot de NK 50 door te trekken en daarna nieuwe wegen te onderzoeken. Toch blijkt al gauw dat de geestelijke uitwerking zwaar is en het lastiger maakt dan gedacht. Amsterdam-Tilburg verloopt zeer moeizaam en eens te meer blijkt dat wandelen en snelwandelen zeer ver van elkaar verwijderd zijn als sport. Met blaren en extreem vermoeide benen kom ik dan ook thuis. Weer krijgt mijn geest een klein tikje.De 2 uur in Dordrecht de week erna lopen niet slecht, maar zeker ook niet super. Nog moeilijker wordt het ‘s avonds in Waalwijk, waar de 80 van de Langstraat op het programma staat. Hoor ik de mensen niet al denken: “Waar klaag je over als je 8:21 loopt over 50 km.” Tja… wat zeg je dan? Hoe leg je uit dat het anders behoort te lopen, met een ander gevoel. En dat uiteindelijk dat soort tijden voor jou tot de normale trainingstempo’s behoren. Dus weer een kleine domper. Nijmegen-Rotterdam gaat een stuk beter en ook de daarin ingebouwde training loopt vrij voorspoedig. Wel zitten de benen vol met afvalstoffen. De doordeweekse trainingen worden minder intens en langdurig in de laatste fase voor Tilburg.
De generale repetitie staat voor de deur. Lang verhaal zeer kort: Carry zegt mij na 20 km de kortste weg naar huis te zoeken, want het loopt voor geen meter.
Flinke deuk
Oké, dat klinkt positief, zo kort voor de wedstrijd. Voor de zoveelste maal loopt mijn harnas een flinke deuk op en wordt het nogal benauwd in dat krappe pak.De laatste week komt van trainen niets meer, alleen op woensdag 45 minuten spinning. Wel ga ik, zoals altijd, vier dagen per week naar de sauna en fiets 2 tot 4 keer per week 22 km heen en 22 km terug naar de vereniging. Drie dagen voor de wedstrijd is het einde vaste voeding en wordt overgegaan op vloeibaar om de stoelgang een halt toe te roepen. Twee dagen ervoor dient zich een verkoudheid aan; hoofdpijn en verhoging worden mijn deel. Weer naar de sauna en in het Turkse bad om een en ander het hoofd te bieden. Zelfs de morgen voor de start belooft niet veel goeds. Om nog maar te zwijgen over datgene wat de weerprofeten voorspellen.Storm, regen en veel wind. Voor de zekerheid gaat dus zeer veel kleding mee. Uiteindelijk wordt het, op de wind na, toch een schitterende dag, met redelijk wat zon.
Doel: winnen!
Om 6 uur is de wekker afgegaan, zodat wij om 7:30 uur in de auto zitten richting Tilburg en zijn wielerbaan, alwaar ik voor de vierde keer zal deelnemen aan het NK snelwandelen over een afstand van 50 km. Doel: winnen!! Om 9:20 uur komen wij aan. Eerst aanmelden en iedereen gedag zeggen voor wij ons plaatsje zoeken langs de baan. Voor het eerst hebben wij alleen een kleine puptent bij ons, om het Carry en mij niet te moeilijk te maken met het opzetten, maar vooral ook het afbreken na de wedstrijd. Precies op het punt waar de 50 km zal starten, aan het einde van de reguliere verzorging van Hart van Brabant, installeren wij ons aan de rechterkant van het parkoers. Deze plaats geeft Carry het overzicht over vrijwel het gehele parkoers zonder dat zij zich hoeft te verplaatsen.Door al het gepraat en geregel blijft er veel te weinig tijd over om goed warm te lopen en zal dit voor het grootste gedeelte tijdens de wedstrijd moeten gebeuren.
Gelukkig heb ik 50 km om dit in praktijk te brengen. Wij starten om 11:00 uur met dertien mannen, waaronder Fransen, Cyprioten en Engelsen. Over de Fransman Jean-Franck van Oosthuyse heb ik al gehoord dat deze een PR heeft van 4:45:00 uur. Een vette kluif voor mij dus. Mijn eigen PR staat op dat moment nog op 4:53:55, maar liefst 8 hele minuten langzamer, bijna 9. Om 11:00 uur zijn we weg en al gauw loop ik, tegen mijn eigen voornemens in, op kop. Wčg het tactische besluit om anderen eens het vuile werk op te laten knappen. Jammer koksgenoeg kan of wil de rest van het veld mijn tempo niet volgen. De Fransman en Pedro Huntjens blijven wel op korte afstand volgen, maar na drie ronden maakt de Fransman zich van Pedro los en trekt zijn eigen plan. Pedro kan niet mee en laat die strijd aan zich voorbij gaan. De oude vos speelt op safe en gaat voor zilver.
Felle coaching
Toch duurt het tot km 25 voordat ik Pedro voor het eerst op een rondje kan zetten. Aangezien een ronde 1569 meter is, zijn dit ruim 9 minuten voorsprong. Krampen in de voet nopen mij om tijdelijk rustiger te lopen. De Fransman ziet dit en schiet mij voorbij. Kortstondig kan ik mee en zelfs de aanval pareren, maar uiteindelijk moet ik in hem mijn meerdere erkennen. Mijn aandacht gaat weer uit naar het Nederlandse kampioenschap en ik besluit de achtervolging niet meer in te zetten. Met nog 15 km te gaan is deze hoop toch al vervlogen, want voor de tweede keer krijgen krampen in mijn rechtervoet de overhand waardoor mijn loopstijl moeizamer wordt. Elke ronde verlies ik bijna 55 seconden op voorgaande rondetijden. Uitlopen is dus het credo. Uiteindelijk lukt dat ook aardig, mede door goede en felle coaching van Harold van Beek, onze Olympiaganger van voorbije dagen. Laat ik zeggen: als deze man je opjaagt en vertelt dóór te lopen, dan doe je dat met doodsverachting. Steeds als je denkt: ‘Ik ben gebroken’, weet hij je te bewegen om nog dieper te gaan. Uiteindelijk stopt voor mij de chronometer op 4:38:18 – en neem van mij aan: mijn ongeloof was groot toen ik de cijfers zag! Tweede in het algemeen klassement, maar mijn eerste gouden medaille op het NK 50 km. Met een tijd die gezien mag worden en die in vier jaar is teruggebracht van 5:35:00 naar 4:38:18. En ik ben ervan overtuigd dat het sneller kan. Vier deelnames, drie medailles: geen slechte oogst voor een gast van bijna 42. Nu gaat deze jongen slapen, de cd is afgelopen, de thee en wierook zijn op.
Morgen moet er weer gewerkt worden, zodat ik de volgende wedstrijden kan betalen, maar vooral nieuwe schoenen voor het komende seizoen. Groetjes, en dank aan alle goede zielen die Carry en mij de afgelopen tijd een warm hart hebben toegedragen.
© Marcelino Sobczak
.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |