OLAT Paaswandeltocht te Asten
Na een weekje wennen aan heerlijk voorjaarsweer is het dan zover: tweede paasdag, tijd voor de jaarlijkse wandeltocht vanuit ‘Jan van Hoek’ in Asten. Ook voor vandaag is de weersverwachting gunstig. De dag begint echter nevelig en het is zelfs een beetje aan de frisse kant. De aanloop in de zaal komt maar traag op gang en het is gissen of het wel alle gedane moeite zal lonen. Zonder wandelmaat heb ik alle tijd aan mezelf en ik besluit een kaartje te nemen voor 40 km. Vanaf de start loop Ik een beetje achter de meute aan, en kan ik de routebeschrijving rustig opbergen. Die heb ik ook niet meer nodig vandaag. We verkennen de omging noordelijk van Asten, dus zo’n beetje het gebied tussen Deurne en Helmond.
Na een weekje wennen aan heerlijk voorjaarsweer is het dan zover: tweede paasdag, tijd voor de jaarlijkse wandeltocht vanuit ‘Jan van Hoek’ in Asten. Ook voor vandaag is de weersverwachting gunstig. De dag begint echter nevelig en het is zelfs een beetje aan de frisse kant. De aanloop in de zaal komt maar traag op gang en het is gissen of het wel alle gedane moeite zal lonen. Zonder wandelmaat heb ik alle tijd aan mezelf en ik besluit een kaartje te nemen voor 40 km. Vanaf de start loop Ik een beetje achter de meute aan, en kan ik de routebeschrijving rustig opbergen. Die heb ik ook niet meer nodig vandaag. We verkennen de omging noordelijk van Asten, dus zo’n beetje het gebied tussen Deurne en Helmond.
Nadat we aan de kerk voorbij zijn gelopen, heeft onze routebouwer een mooi laantje ontdekt om het dorp te verlaten. Een heuse sterrenwacht en een beiaardmuseum zijn mooie raakpunten om te onthouden. Eenmaal in het buitengebied vallen vooral het jonge groen en de witte bloesem van het uitbundig bloeiende krentenboompje op. We verlaten de bebouwde kom via de Keizerdijk en het viaduct aan de Beekstraat. Aan de overkant van de snelweg A67 wordt het puur genieten.
Soms wat oneffenheden in het bos en dan denk je al aan heuveltjes, maar ongemerkt loop je even later weer gewoon langs landerijen, zoals de stoppelveldjes tegenwoordig heten. Tegen de tijd dat de eerste rustpost opdoemt, zijn de zweetdruppeltjes al paraat, want het zonnetje probeert de nevel te verjagen.
Soms wat oneffenheden in het bos en dan denk je al aan heuveltjes, maar ongemerkt loop je even later weer gewoon langs landerijen, zoals de stoppelveldjes tegenwoordig heten. Tegen de tijd dat de eerste rustpost opdoemt, zijn de zweetdruppeltjes al paraat, want het zonnetje probeert de nevel te verjagen.
De meeste vroege deelnemers zijn ook de mensen die twee dagen eerder op liepen tegen de bijzonder zware weersomstandigheden in het Limburgse land, tijdens de Kennedymars. Mensen die ik sprak, noemen het zonder uitzondering de zwaarste tocht van de laatste jaren. Waarschijnlijk zat er te weinig zuurstof in de lucht om een behoorlijke prestatie te kunnen leveren. In ieder geval petje af voor iedereen die de tocht heeft voltooid.Na de verzorging en als ook het grootste deel van Oostappen erop zit, wandelen we een tijdje door het open veld en kunnen we volop genieten van de vergezichten en het heerlijke gebeier van de kerkklokken in de omgeving. Zijn we gewend om in deze omgeving kilometers langs die sloot te wandelen, vandaag is slechts een klein stukje van dit riviertje in het parkoers verwerkt. De eerste huizen van Vlierden komen in zicht en dan is het niet ver meer naar hotel Thijssen, waar we lekker buiten zitten voor het kopje koffie. Het zalencomplex probeert via een aankondiging op onze routebeschrijving een beetje extra volk te trekken voor hun kermis over enkele weken, maar dan hebben wij toch zelf ook wat wandelaars nodig voor ons wandelwekend bij de IJzeren Man in Weert. Je moet dan wel een beetje kunnen doorstappen, anders is de kermis in Vlierden toch de betere optie. De wandelaars op de 20 km gaan vanaf hier alweer terug naar de finish.
Wij gaan nog verder in noordelijke richting tot we ergens aan de rand van een bos bij een bungalowpark terecht komen, waar we mooi omheen mogen wandelen. Achter deze vakantieverblijven raken we dieper het bos in en treffen daar ook nog enkele zandverstuivingen en zelfs vlierbessenstruiken. Over een mooi fietspad bereiken we het 3de verzorgingspunt, vlak voor een spoorovergang tussen Deurne en Helmond. De post staat volop in de zon op een mooie picknickplaats, dat is dus extra genieten. Nog net voor het spoor zie ik de routesplitsing van de 30 en 40 km. De 30 slaat mooi af richting de bossen en in een opwelling sla ik dat paadje in. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier in dit gebied nog nooit in mijn eentje heb rondgedoold, maar het is genieten. Het jonge groen, de prachtige bloesems en daar overheen allerlei soorten vogelgeluiden. Ik denk dat Servee, toen hij hier ronddoolden op zijn kompas elk paadje op hoop van zegen is gaan volgen en hij heeft het zeker bij het rechte eind gehad. Fantastisch zoals het allemaal in elkaar past. Wij zwerven over de Hees en zetten daarna koers naar Beersdonk, of hoe die gehuchtjes daar allemaal ook mogen heten. Het merendeel is zandpad, ook al willen ze het graag bospad noemen, het blijven fantastische kuierpaden. Op een zeker moment komen ook de 40 km wandelaars er weer bij, ook al is dat maar druppelsgewijs. De al eerder genoemde sloot zit ons nog even dwars, maar via een brugje is dat vlug opgelost.
Tot nu toe is het enige punt van herkenning het veldje met kerstbomen en zootje ongeregeld dat daar op een hoop is gegooid, maar verder is bijna alles maagdelijk nieuw te noemen. De koffietop van vanmorgen is nu als soeppost gaan fungeren en daar is het wel druk. Inmiddels heb ik via mijn connectie het aantal deelnemers doorgekregen en dat valt echt niet tegen: 807 personen. Bert denkt nog dat het wel eens meer is geweest, maar is na 32 jaar nog steeds tevreden met zo’n opkomst. Het is bij deze post een samenkomst van bekenden en dan kun je nog wel een tijdje blijven plakken, maar dat kan aan de finish ook. De gebruikelijke slingerpaadjes door het bos naar de camping zitten er nog wel in; die zullen hun tijd wel doorstaan. Dan nog even stijgen en ons dorp komt weer in zicht. Onze hoffotograaf, noodgedwongen nog steeds op de fiets, rijdt even met mij op, maar bij de molen moet hij even de zon misleiden om een mooi plaatje te maken. Voor de prentjes van Noud, zie ons fotoalbum. Intussen zit Gerrit onze kersverse secretaris al een half uurtje achter mij aan om mij in te halen en dat lukt hem op het moment dat de toren van Asten en meteen daarna ook de finish in zicht komt. Een prachtige paastocht met alle lof aan onze gelegenheid parkoersbouwer Servee, de parkoerspijlers en natuurlijk de verzorging onderweg. Na afloop was het nog een tijdje heerlijk toeven in en om de startlocatie ‘Jan van Hoek’.
© AVA
© AVA
