 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Boetje Huliselan gaat de uitdaging van de 28 uur aan.
Laveren tussen de marktkraampjes in Roubaix.
Boetje wilde een keer naar Roubaix om de 28 uur-wedstrijd te wandelen. Hij had er zoveel over gehoord, dus dit jaar moest het gebeuren. Nu heeft Boetje ook ervaren wat echt afzien betekent.
Ad van Oyen en Klaas Bakker (oud-28-uur-gangers) gaan met nog drie andere mensen mee in het verzorgingsteam van Ad Leermakers. Ad wandelt zelf ook, met Rieks Haan, Ties van den Berg en Frans Leijtens. Ons team bestaat dus uit vijf lopers en vijf verzorgers. Het is vroeg opstaan zaterdagmorgen; de afspraak is half negen op de parkeerplaats Hazeldonk bij Breda. We komen met drie auto's aan en gezamenlijk rijden we naar Roubaix. Zonder oponthoud ronden we Antwerpen en om half elf arriveren we in Roubaix op het parkeerterrein van het zwembad waar het rondeparcours overheen gaat en de verzorgingsploegen hun plekjes aan het inrichten zijn. Ad Leermakers komt hier al jaren en heeft een 'vaste' plaats langs de route aan het eind van de parkeerplaats. Waar de deelnemers naar links gaan staan wij aan de rechterkant als laatste verzorgingspost. Uit de aanhangwagen komt een oude tent. Als die is opgezet en ingericht hebben de wandelaars zich ondertussen omgekleed en de startnummers opgehaald. Om twaalf uur komt er een touringcar voorrijden die alle deelnemers meeneemt naar de startplaats Croix, een buitenwijk van Roubaix.
Laveren tussen de marktkraampjes in Roubaix.
Boetje wilde een keer naar Roubaix om de 28 uur-wedstrijd te wandelen. Hij had er zoveel over gehoord, dus dit jaar moest het gebeuren. Nu heeft Boetje ook ervaren wat echt afzien betekent.
Ad van Oyen en Klaas Bakker (oud-28-uur-gangers) gaan met nog drie andere mensen mee in het verzorgingsteam van Ad Leermakers. Ad wandelt zelf ook, met Rieks Haan, Ties van den Berg en Frans Leijtens. Ons team bestaat dus uit vijf lopers en vijf verzorgers. Het is vroeg opstaan zaterdagmorgen; de afspraak is half negen op de parkeerplaats Hazeldonk bij Breda. We komen met drie auto's aan en gezamenlijk rijden we naar Roubaix. Zonder oponthoud ronden we Antwerpen en om half elf arriveren we in Roubaix op het parkeerterrein van het zwembad waar het rondeparcours overheen gaat en de verzorgingsploegen hun plekjes aan het inrichten zijn. Ad Leermakers komt hier al jaren en heeft een 'vaste' plaats langs de route aan het eind van de parkeerplaats. Waar de deelnemers naar links gaan staan wij aan de rechterkant als laatste verzorgingspost. Uit de aanhangwagen komt een oude tent. Als die is opgezet en ingericht hebben de wandelaars zich ondertussen omgekleed en de startnummers opgehaald. Om twaalf uur komt er een touringcar voorrijden die alle deelnemers meeneemt naar de startplaats Croix, een buitenwijk van Roubaix.
Daar wordt iedereen opgewacht door een muziekkapel. Dan, om een uur 's middags, worden de deelnemers onder luid applaus van het publiek en met muziek van de kapel losgelaten. Eerst wordt er een grote ronde van bijna 20 km gemaakt, waarna wordt overgegaan op de kleine ronde van 3,5 km. Het is even na drieën als de eerste wandelaars langskomen. Drie kwartier later is iedereen wel een keer gepasseerd. Het is een internationaal gezelschap met deelnemers uit Rusland, de Oostbloklanden, veel Fransen, een Amerikaanse dame, een verdwaalde Belg, Engelsen en zes Nederlanders. Want ergens op het rondje wandelt ook Marcel Dekker.
De organisatie, 'Club des Marcheurs Roubaisiens', heeft zelf twee verzorgingsposten langs het parcours van deze 55e editie staan. Zaterdagavond draait alles op volle toeren: de wandelaars zijn warm gelopen en de verzorgers hebben ook hun draai gevonden. Het weer is prima: voor het hele weekend windstil, zonnig en droog is de verwachting. De wegen zijn niet afgezet, er is soms druk autoverkeer, maar op kruisingen en oversteekplaatsen staan vrijwilligers om de deelnemers voorrang te verlenen. De nacht valt. We maken om beurten koffie, thee, bouillon en we hebben cola, frisdrank, fruit, vla en yoghurt. Op loopafstand is een grote supermarkt waar ik flessen drinkwater haal. Bij de kassa is de prijs (ook) nog steeds in francs aangegeven. Zondagmorgen staat er langs de route een grote groente- fruit- en textielmarkt waar het ontzettend druk is, zodat de deelnemers tussen de marktgangers door moeten laveren. Het is of je in een Noord-Afrikaanse stad donddwaalt met een paar bedelaars om het straatbeeld compleet te maken. Ik haal hier een paar meloenen.
Het is ondertussen alweer 20 jaar geleden dat we hier met een grote OLAT-delegatie de straten van Roubaix onveilig maakten. Met als 'chef d'équipe’ Ben van der Velden en de familie Zijlmans als verzorgers. Er is niet zoveel veranderd: het is nog steeds een ongelijk, krom, bochtig, druk en slopend parcours. 's Nachts is het koud geweest. Om de beurt zijn we even plat gegaan. Gelukkig schijnt vandaag de zon. Ad, Rieks, Boetje en Ties komen af ten toe een praatje maken en geven de vermoeide benen even rust. Frans heeft blijkbaar goede muziek op de oortjes en blijft maar gaan... De laatste uren zijn aangebroken.
Nu wordt het moeilijk, de mannen worden van de watjes gescheiden en de vrouwen van de mietjes. Waar straks de finish is wordt iedereen wakker gehouden met pittige, harde muziek. Ik wandel af en toe een rondje mee met Ties of Rieks, terwijl Ad van Oyen Boetje in de gaten houdt. In de laatste anderhalf uur wordt een heen-en-weer parcoursje gewandeld van bijna 1 kilometer. De deelnemers komen niet meer langs onze post dus we beginnen alles af te breken en op te ruimen. De wandelaars hebben nog een Frans verzorgingspostje waar iedereen gebruik van kan maken.Eindelijk, om vijf uur zondagmiddag, is de 28 uur voorbij. Van de 46 gestarte wandelaars onder wie zes vrouwen, hebben er 35 de hele race doorstaan. Onder de elf deelnemers die voortijdig stopten bevinden zich twee vrouwen. In het zwembadcomplex dat naast de finish ligt kan gedoucht worden. Daarna de prijsuitreiking in het gemeentehuis van Roubaix. De tien eerste binnenkomers krijgen geldprijzen, een luxe pen en een enorme sportbeker. De anderen kunnen in volgorde van opkomst materiaalprijzen uitzoeken en gaan ook allemaal met een sportbeker naar huis. Als iedereen zijn prijs in ontvangst heeft genomen volgt nog een kort samenzijn met champagne, toastjes en andere keuzes. Rond half negen is alles afgelopen en keren we huiswaarts. Iets na elf uur 's avonds zijn we terug in Vught en kan Ad van Oyen de trein naar Eindhoven nemen. De volgende middag bel ik Boetje. Ik hoor een doffe, vermoeide stem. ‘Verschrikkelijk, het was verschrikkelijk, nooit weer, kan nog niet goed eten, verschrikkelijk’, is alles wat hij kan uitbrengen. Maar goed, Boetje was wèl tiende geworden met 204 km op zijn conto.
© Klaas Bakker
Met dank aan OLATNieuws
© Klaas Bakker
Met dank aan OLATNieuws
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |